اکبرمحمدی متهم ردیف اول جریان کوی دانشگاه بعد از تحمل هفت سال حبس به علت نه روز اعتصاب غذا در ندامتگاه اوین درگذشت . چنان شنیدن این خبر مرا آشفته ساخت که تنها دست روی سرم گذاشتم و بی اختیار فریاد ای داد ، ای داد سر دادم . پدرم که متعجب شده بود گفت مگر اکبر محمدی که بود و من گفتم زندانی سیاسی باشرفی که زیر بار زور نرفت، او آزادیخواه بود...
کجای جهان به چنین راحتی حقوق انسانی و طبیعی زندانی معترضی را زیر پا می گذارند؟ تل آویو یا گوانتانامو.
به راستی مطبوعات وابسته به حاکمیت چه طور به راحتی خبر مرگ اکبر را عادی جلوه می دهند و تصاویر جنایات اسرائیل در جنوب لبنان را با ابعاد خبری وسیعی پخش می کنند. و در مذمت این اعمال و رفتار اسرائیل ، همه ی احزاب سیاسی وابسته به حاکمیت بیانیه و تحلیل صادر می کنند اما مادر و پدر اکبر محمدی را که از دیدن جنازه ی فرزند رشید خود پس از هفت سال ازگار خون جگر خوردن محروم شدند بی پروا تهدید به شکنجه فرزند مبارز دیگر شان منوچهر و عدم دادن مرخصی به او می کنند.
بعد از تحمل سختی ها و مشقت های فراوان خانواده ی رنجدیده ی و محترم محمدی اجازه ی برگزاری مراسم ترحیم فرزند عزیز خود را نیافتند . وای بر اهل حاکمیت که چنین ظلم و جوری بر دگراندیشان کشورش می رود و هم خود سکوت می کند و هم رسانه ها را مجبور به سکوت می کند.
ما آزادیخواهان و وطن پرستان در برابر وظیفه ی ملی ، انسانی ، دینی که بر عهده داریم چه باید بکنیم ؟ آیا سکوت و گذشتن از چنین حوادث ناگواری که قلب جنبش های اجتماعی دمکراتیک را به درد آورده ،جایز است . تنها کاری که در این برهه از عهده ی فعالین حقوق بشر و سیاسی برمی آیید:
1 تلاش برای رساندن صدای خانواده اکبر به مجامع بین المللی حقوق بشر و سازمان ملل برای تشکیل کمیته ی حقیقت یاب برای مشخص شدن علت اصلی مرگ اکبر.
2 سعی در جلوگیری از جنایاتی از این دست، با توجه به این موضوع که احمد باطبی دیگر زندانی سیاسی هم پس از دستگیری مجدد در هفته ی گذشته دست به اعتصاب غذا زده است.
باید تمام راه های مسالمت آمیز را به کار گیریم تا حاکمیت از جرات وجسارت خویش بکاهد وکمی در حوزه ی حقوق بشر از خود انعطاف نشان دهد هر چند دیگر، مقامات حکومتی با شجاعت از رفتارهای غیر منطقی و غیر انسانی خود حرف میزنند و در پاره ای از موارد در مقام دفاع و توجیه هم برمی آیند.
حاکمیت باید بداند که بسیار مانند اکبر محمدی و زهرا کاظمی و دیگر آزادیخواهان جان خود را بر طبق اخلاص گذاشتند و برای آزادی ایران عزیزاز دنیا رفتند . اما ما سکوت پیشه نخواهیم کرد و هراس به دل راه نمی دهیم که این راه شرافتمندانه ای است که در قوه درک بسیاری از تمامیت خواهان نمی رود.اکبر محمدی در راه آرمان خود لحظه ای عقب ننشست و از اصول خود عدول نکرد حالا دیگر نیست اما راهش ادامه دارد بعد از اکبر چه می کنید ؟
ایران آزاد و آباد باد
Alirezakhademi_iran@yahoo.com
این مطلب در سایت زیر منتشر شد:
http://mellimazhabi.org/news/08news2006/1008khadmi.htm
کجای جهان به چنین راحتی حقوق انسانی و طبیعی زندانی معترضی را زیر پا می گذارند؟ تل آویو یا گوانتانامو.
به راستی مطبوعات وابسته به حاکمیت چه طور به راحتی خبر مرگ اکبر را عادی جلوه می دهند و تصاویر جنایات اسرائیل در جنوب لبنان را با ابعاد خبری وسیعی پخش می کنند. و در مذمت این اعمال و رفتار اسرائیل ، همه ی احزاب سیاسی وابسته به حاکمیت بیانیه و تحلیل صادر می کنند اما مادر و پدر اکبر محمدی را که از دیدن جنازه ی فرزند رشید خود پس از هفت سال ازگار خون جگر خوردن محروم شدند بی پروا تهدید به شکنجه فرزند مبارز دیگر شان منوچهر و عدم دادن مرخصی به او می کنند.
بعد از تحمل سختی ها و مشقت های فراوان خانواده ی رنجدیده ی و محترم محمدی اجازه ی برگزاری مراسم ترحیم فرزند عزیز خود را نیافتند . وای بر اهل حاکمیت که چنین ظلم و جوری بر دگراندیشان کشورش می رود و هم خود سکوت می کند و هم رسانه ها را مجبور به سکوت می کند.
ما آزادیخواهان و وطن پرستان در برابر وظیفه ی ملی ، انسانی ، دینی که بر عهده داریم چه باید بکنیم ؟ آیا سکوت و گذشتن از چنین حوادث ناگواری که قلب جنبش های اجتماعی دمکراتیک را به درد آورده ،جایز است . تنها کاری که در این برهه از عهده ی فعالین حقوق بشر و سیاسی برمی آیید:
1 تلاش برای رساندن صدای خانواده اکبر به مجامع بین المللی حقوق بشر و سازمان ملل برای تشکیل کمیته ی حقیقت یاب برای مشخص شدن علت اصلی مرگ اکبر.
2 سعی در جلوگیری از جنایاتی از این دست، با توجه به این موضوع که احمد باطبی دیگر زندانی سیاسی هم پس از دستگیری مجدد در هفته ی گذشته دست به اعتصاب غذا زده است.
باید تمام راه های مسالمت آمیز را به کار گیریم تا حاکمیت از جرات وجسارت خویش بکاهد وکمی در حوزه ی حقوق بشر از خود انعطاف نشان دهد هر چند دیگر، مقامات حکومتی با شجاعت از رفتارهای غیر منطقی و غیر انسانی خود حرف میزنند و در پاره ای از موارد در مقام دفاع و توجیه هم برمی آیند.
حاکمیت باید بداند که بسیار مانند اکبر محمدی و زهرا کاظمی و دیگر آزادیخواهان جان خود را بر طبق اخلاص گذاشتند و برای آزادی ایران عزیزاز دنیا رفتند . اما ما سکوت پیشه نخواهیم کرد و هراس به دل راه نمی دهیم که این راه شرافتمندانه ای است که در قوه درک بسیاری از تمامیت خواهان نمی رود.اکبر محمدی در راه آرمان خود لحظه ای عقب ننشست و از اصول خود عدول نکرد حالا دیگر نیست اما راهش ادامه دارد بعد از اکبر چه می کنید ؟
ایران آزاد و آباد باد
Alirezakhademi_iran@yahoo.com
این مطلب در سایت زیر منتشر شد:
http://mellimazhabi.org/news/08news2006/1008khadmi.htm
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم مرداد 1385ساعت 8:45 توسط علیرضا خادمی
|
